Nie tylko PR-owcom polecam.

Molly twierdzi, że entuzjaści technologii instynktownie rozumieją to, że to dobry pomysł, bo komputery wiedzą lepiej i potrafią wcześniej reagować. Ja tego tak nie widzę i uważam, że technologii można ufać tylko w ograniczonym stopniu, dopóki się nie zawiesi, albo nie okaże się, że projektant oprogramowania nie przewidział jakiegoś wyjątku.

Przyjemność z podróżowania samochodem bierze się z poczucia sprawstwa, z zastrzyku adrenaliny jaki daje świadomość sprawowania kontroli nad maszyną. To poczucie sprawstwa uspokaja nas jednocześnie, bez względu na to jak obiektywnie jeździmy—my jesteśmy przekonani, że robimy to dobrze i to nas uspokaja. Jeżeli powierzamy życie kierowcy, kapitanowi, pilotowi, maszyniście lub motorniczemu to robimy to dlatego, że wierzymy iż system szkoleń, egzaminów oraz doświadczenie tego człowieka gwarantuje nasze bezpieczeństwo.

Czy świadomość tego, że oprogramowanie sterujące pracą naszego samochodu napisał zespół dwudziestolatków uspokaja? Nie, dlatego że trudno dziś sobie wyobrazić przeciętnemu człowiekowi, że programista to ktoś komu można zaufać. Doświadczenia z codziennego korzystania z niedziałających lub psujących się systemów sterowanych przez komputery nastrajają opinię publiczną do programistów raczej negatywnie. Co bardziej światli członkowie społeczeństwa mogą co prawda podejrzewać wszystkich programistów o to, że są bogaci jak Gates, ale to ma się nijak do poczucia bezpieczeństwa.

Ale nawet porzucając tą chałupniczą socjologię wystarczy zastanowić się nad radością z jazdy samochodem, który robi wszystko sam. Jest ona podobna do radości pilota wycieczki autokarowej spędzającego podróż obok kierowcy. Fajne? Nie bardzo. I dlatego to szef Forda ma rację a nie Molly.

Większość ludzi nie styka się z nimi bezpośrednio więc nie wie czym się zajmują. Idea, która doprowadziła do ich powstania jest szczytna, bo mają one pobierać w imieniu artystów opłaty od tych, którzy wykorzystują nagrania dźwiękowe lub filmowe w celach komercyjnych lub odtwarzają je publicznie. Istnieją też organizacje, które pobierają od wykonawców cudzych utworów opłaty za takie wykorzystanie cudzej twórczości. I tu nikt nie ma zastrzeżeń, dopóki nie zdamy sobie sprawy, że opłaty te są pobierane bez względu na to czy twórca należy do, np. ZAiKS-u czy nie. Co więcej, nawet jeśli twórca wystawi nam pisemną zgodę na odtwarzanie lub powielanie jego utworu to i tak ZAiKS-owi płacić musimy. A to już jest wtrącanie się ZAiKS-u w nie swoje sprawy. Co więcej, ZAiKS wcale nie pomaga artystom zarabiać. Dowiedziałem się o tym kiedy w roku 2005 zacząłem nagrywać podcasty. Okazało się, że ZAiKS oczekuje opłaty za każdą ściągniętą kopię mojego podcastu, w którym umieszczę jakieś nagranie muzyczne, nawet jeśli artysta godzi się na nieodpłatne wykorzystanie. Zapytałem czy to załatwia sprawę, tzn. czy wystarczy, że prześlę ZAiKS-owi logi serwera i wniosę odpowiednią opłatę? Nie. Otóż musiałbym jeszcze uzyskać zgodę właściciela praw (najczęściej jest to wytwórnia płytowa lub studio filmowe, rzadziej sam artysta). I ten właściciel też może chcieć za wykorzystanie swojego utworu pieniędzy. Po co zatem istnieje ZAiKS? Tworzy się w ten sposób barierę między artystą a odbiorcami, która spycha twórcę w niebyt.

To nie jest standard międzynarodowy. W USA artyści uznali, że takie postępowanie organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi jest odebraniem im wolności do dysponowania swoją twórczością i podali te organizacje do sądu. Wygrali. Nasi artyści biadolący jak to nikt ich nie promuje powinni zrobić to samo, bo dopóki tego nie zrobią, ZAiKS oraz inne podobne organizacje będą ograniczały swobodę promocji muzyki w nowym medium jakim jest internet. O to warto powalczyć, bo inaczej nie będzie szans na promocję nowych rzeczy. Jeżeli artyści chcą mieć szanse na przetrwanie i rozwój muszą odebrać swoje prawa paru instytucjom, które blokują swobodę promocji ich twórczości.

Użytkownicy udostępnionego wczoraj programu do składy multimedialnych ebooków–iBooks Author podnieśli larum po tym kiedy zauważyli, że licencja nakłada restrykcje co do sposobów dystrybucji i sprzedaży plików generowanych za pomocą tego narzędzia. Otóż Apple oczekuje udziału w potencjalnych zyskach jeżeli pliki wygenerowane za pomocą iBooks Author będą sprzedawane na np. platformie Amazon Kindle. Nie wtrąca się natomiast w sprawy własności treści użytych do złożenia książki. Można zatem te same treści złożyć w ebook w standardzie ePub jeszcze raz przy pomocy innego narzędzia i Apple nie będzie miało o to do nikogo pretensji.

Udostępniając ten program za darmo Apple ma dobre prawo nakładać na jego stosowanie dowolne restrykcje, chociaż przekracza w tym momencie zasad dobrego współżycia. Myślę, że sprawa zostanie rozwiązana tak jak w przypadku programu Pages, który na początku posługiwał się do zapisu swoich dokumentów otwartym formatem XML a od wersji ’09 potrafi już tylko czytać takie dokumenty i zapisuje je w nieudokumentowanym formacie binarnym. I to się stanie w przypadku iBooks Author.

Ponieważ potrzebuję ostatnio nowego terminala do monitorowania serwerów (zrobiło się tego dość dużo), netbook jest idealnym rozwiązaniem. Pod warunkiem, że zainstalujesz na Toshibie NB250 system Fedora 16. Ani Ubuntu, ani Mint nie obsługują “z pudełka” podsystemu zarządzania energią elektryczną. Netbook pracuje bez zarzutu na zasilaczu, ale wyjęcie wtyczki powoduje natychmiastowe wyświetlenie komunikatu o zamknięciu systemu w ciągu dwóch minut.

Instalacja zajęła mi mniej niż 20 minut. Wypaliłem płytkę z systemem Fedora Live Desktop, podłączyłem do netbooka napęd DVD przez USB, zrestartowałem netbooka, wcisnąłem klawisz F2, potem strzałkami przeszedłem do menu Boot i wybrałem napęd DVD. Wciskałem klawisz F6 aż napęd DVD znalazł się na szczycie list urządzeń, na których komputer będzie szukał systemu operacyjnego po restarcie. Potem wyszedłem z menu ustawień BIOS i poczekałem na uruchomienie systemu z dysku DVD, a następnie odłączyłem kabel zasilania i sprawdziłem czy netbook zaczyna panikować z powodu pracy na baterii. Nic z tych rzeczy się nie zdarzyło więc kliknąłem ikonę “Install to Disk” czy jakoś tak i odpowiedziałem na jakieś 5 pytań.

Po restarcie systemu odłączyłem napęd DVD od netbooka i po skonfigurowaniu połączenia Wi-Fi stałem się o wiele bardziej produktywny niż wtedy gdy korzystałem z netbooka pod kontrolą systemu Microsoft Windows 7.

Na miejscu Microsoftu zastanowiłbym się nad taką strategią. Przeciętny użytkownik szukający komputera do codziennego użytku kupi niedrogiego netbooka, ale to co zaoszczędzi przy kasie wyda w postaci czasu straconego na walkę z systemem, który dławi się w sztucznie narzuconych ograniczeniach sprzętowych. Doświadczenie z użytkowania Windows 7 na netbooku będzie zatem dla niego gówniane. I następnym razem zastanowi się nad alternatywami.

Moi znajomi coraz częściej pytają mnie o laptopy Apple i Linuxa. Albo iPada.

Microsoft, Intel oraz producenci netbooków zauważają ten problem i proponują ultrabooki, które oferują to samo gówniane user experience Windowsa za wyższą cenę. Bo w czasach globalnego kryzysu ma to oczywiście głęboki sens.

Nb. Asus eeePC 701 z 512MB RAM i dyskiem SSD 4GB działał żwawiej niż Toshiba NB250 z 1GB RAM i dyskiem 250GB. Pracował też dłużej na bateriach. Hmmm… czyżby to była wina systemu operacyjnego? Idą święta, może któregoś dnia zainstaluję Linuxa na mojej Toshibie? Jeszcze jej nie wyrzuciłem.

Kiepska ta nasza przyszłość. Raport mniejszości zaczyna wyglądać jak film dokumentalny.

Za sześć miesięcy mają mieć na rynku najlepszy tablet, aktualizacje do Androida, no i najwięcej programistów piszących aplikacje na zielonego.

Jest taka firma, która obiecywała, obiecywała aż znudziła wszystkich i nikt ich już poważnie nie traktuje. Microsoft.

CBDO.

W piątek mają mieć deal na moją książkę (e-book). Podobno

To marzenie spełniło się dopiero w roku 2008, po ponad dwudziestu latach fascynacji komputerami i pracy w informatyce. Dopiero iOS i App Store dały mi możliwość robienia tego co chcę, na własnych warunkach (w ramach wyznaczonych przez Apple, ale są to ramy całkiem szerokie–kto nie wierzy niech sprawdzi inne modele sprzedaży i dystrybucji). I za to spełnienie moich marzeń z dzieciństwa dziękuję.

Thank You, Steve!